"Nie żyj na tej ziemi jak ktoś obcy,

jak turysta na łonie natury.

Żyj na tym świecie jak w domu Ojca:

ufaj ziarnu, ziemi i morzu, lecz

   przede wszystkim zaufaj człowiekowi.

Kochaj chmury, maszyny, książki, lecz

   przede wszystkim kochaj człowieka.

Wczuj się w smutek usychającej gałązki,

gasnącej gwiazy, i konajacego zwierzęcia,

lecz przede wszystkim

   odczuj ból i smutek człowieka.

Raduj się dobrami ziemi,

ciesz się cieniem i  światłem,

raduj się każdą porą roku,

lecz przede wszystkim

   raduj się tym, że jest człowiek"

(Nazim Hikmet, Ostatni list do syna)